Instytut Analizy Grupowej Rasztów na Facebooku
 

Wydarzenia



Kontakt

Instytut Analizy Grupowej „Rasztów”
ul. Genewska 9A, Warszawa
tel. 512 331 067 sekretariat.rasztow@gmail.com
więcej... Kontakt

Wydarzenia – Bieżące

Artykuł "Od kozetki do ekranu - terapia (grupowa) on line

Od kozetki do ekranu - terapia (grupowa) on line

Haim Weinberg, PhD, CGP, FAGPA
Publikacja: Winter 2020 AGPA Group Circle

Tłumaczenie za zgodą autora: Joanna Skowrońska

Przyszłość jest już dzisiaj. Coraz więcej terapeutów grupowych korzysta z aplikacji do wideokonferencji, aby umożliwić grupom spotkanie online. Nic dziwnego, że klinicyści zakładają, że przejście od grupowego kręgu w gabinecie do ekran wymaga nowej wiedzy i szkolenia oraz zmienia sposób myślenia o terapii, jaźni, relacjach, intymności i ludzkiej relacyjności. W tym artykule skupiono się na głównych trudnościach, które pojawiają się, gdy pracujemy z pacjentami online, zwłaszcza w komunikacji wideo, a szczególnie z grupami.

Po pierwsze, musimy wziąć pod uwagę wskazania prawne i etyczne: 1. Nie praktykuj ponad granicami swojego stanu; oraz 2. Zgodność ze standardami HIPPA[2]. Pierwszy wymóg oznacza, że ​​jeśli masz licencję w Kalifornii, nie możesz mieć członka grupy z Nowego Jorku, w grupie terapeutycznej online (chociaż ostatnio niektóre stany zaczęły zmieniać tę regułę). Drugie wymaganie wyklucza popularną aplikację Skype, ponieważ nie jest ona zgodna z HIPAA i nie powiadamia lekarzy o wystąpieniu naruszenia.

Ponadto cyberprzestrzeń ma luźne granice, dlatego powinniśmy podjąć dodatkowe środki w celu ochrony poufności w komunikacji internetowej. Możemy również poprosić członków grupy o zapoznanie się i podpisanie umowy grupowej, która zawiera informacje o ryzyku, jakie może wystąpić podczas dołączania do grupy on-line.

Relacje za pośrednictwem ekranu (Russell, 2015) redukują relacje ludzkie z trzech do dwóch wymiarów. Ponieważ efekt terapeutyczny zależy głównie od relacji między pacjentem a terapeutą, powinniśmy zrozumieć, czego brakuje w relacji online i znaleźć sposoby na uzupełnienie tego braku.

Chociaż jestem przekonany, że terapia online nie jest tym samym, co terapia osobista, nie oznacza to, że nie możemy pomóc naszym klientom w ten sposób. Możemy osiągnąć dobre wyniki w terapii online, co potwierdzają współczesne. (Dunstan i Tooth, 2012). Większość tych badań dotyczyła  skuteczność metod  grupowej  terapii CBT on-line.

Pytanie, czy jest to ta sama terapia, czy inna niż terapia osobista, wiąże się z dylematem, jak bardzo chcemy upodobnić setting obu tych terapii. Weźmy na przykład kwestię ustawienia miejsc siedzących. Korzystając z wideokonferencji, zwykle widzimy tylko górną połowa ciała uczestników, a czasem tylko twarz. Jeśli chcemy, aby sytuacja odzwierciedlała tę samą „rzeczywistość”, którą mamy w naszych gabinetach, powinniśmy usiąść na kanapie dalej od komputera, aby pacjent zobaczył całe nasze ciało. Możemy doprowadzić to do absurdalnej skrajności i wymagać, aby podczas korzystania z psychoanalitycznej ramy terapeutycznej on line analizant leżał na swoim łóżku / kanapie przed komputerem.

A zatem jakie są główne przeszkody, które powinniśmy wziąć pod uwagę i zrekompensować, kiedy zdecydujemy się praktykować z użyciem ekranu? Możemy wymienić cztery główne trudności: 1. utrata kontroli nad settingiem; 2. bezcielesne środowisko; 3. kwestia bycia obecnym; oraz 4. ignorowanie tła.

Utrata kontroli nad settingiem

Setting jest kluczowym aspektem dynamicznej i zorientowanej na proces terapii, wiele artykułów i książek zostało napisanych na ten temat. Zwykle terapeuta ma kontrolę nad settingiem: wybiera dekorację w gabinecie, ustawia krzesła w kręgu (w grupie, najlepiej takie same krzesła), umieszcza pudełko na chusteczki na środku kręgu, organizuje spokojną muzyka w poczekalni itp. Foulkes (1964) użył terminu „administrowanie dynamiką”, co oznacza, że ​​zajmowanie się grupą zawsze nabiera dynamicznego znaczenia (np. krzesła, które różnią się wygodą można interpretować odnosząc się do hierarchii). Dbanie o naturalne otoczenie grupy wysyła komunikat, że dbamy o potrzeby pacjentów. Tworzy środowisko trzymania. Jednak kiedy mamy do czynienia z ekranem, terapeuci nie mogą już tak dbać o środowisko, ponieważ nie kontrolujemy środowisk, z których łączą się pacjenci lub członkowie grupy. Nie możemy nawet zagwarantować, że ktoś nie słucha rozmowy grupowej po stronie uczestnika. Jak zniwelujemy ten mankament ?

Najłatwiejszym rozwiązaniem jest poinstruowanie członków grupy, aby sami zadbali o środowisko, które sprzyja trzymaniu (holding). Można temu zaradzić, dodając pewne elementy do standardowej umowy grupowej. Na przykład: „Połącz się z cichego pokoju, bez żadnych zakłóceń, gdzie Twoja prywatność jest gwarantowana”. Jeśli spotykasz się z członkami grupy przed grupą, aby ich poznać i nawiązać relacje, ułatwić wiązanie się i przygotować ich do grupy co jest powszechną praktyką, kontynuuj to online i wykorzystaj to spotkanie, aby wyjaśnić ich odpowiedzialność za bezpieczne środowisko. Jednym z możliwych rezultatów przeniesienia odpowiedzialności na pacjenta może być to, że angażujemy więcej dorosłych sposobów adaptacji a mniej regresji. Może to być zaletą lub wadą, w zależności od punktu widzenia i konkretnego pacjenta.

Bezcielesne środowisko

Interakcje angażujące ciało są ważne w każdym bliskim związku, w tym terapeutycznym. Interpersonalne podejście neurobiologiczne (IPNB) twierdzi, że regulujemy się nawzajem poprzez interakcje naszego ciała: Ciepłe spojrzenie terapeuty, jego uspokajający ton głosu i wiele innych aspektów ciała pomagają członkom grupy czuć się trzymanymi i regulować ich afekt. Teoretycy, którzy mieli wystąpienia na AGPA Connect, tacy jak Porges (2011), Siegel (1999), Schore (2003), Wallin (2007), Iacoboni (2008) i inni, wszyscy podkreślają znaczenie ciała w relacjach międzyludzkich i terapii. Mówią o prawidłowej komunikacji mózg-mózg i nieświadomym wpływie, jaki nasze ciała wywierają na siebie. Mechanizmy afektywne, relacyjne i zmiany regulacji są kluczowe dla psychoterapii grupowej. Wiele z tego można stracić, gdy wchodzimy do sieci: tracimy wiele z kontaktu wzrokowego, więc nie możemy przenosić wzroku z jednego członka grupy na drugiego, aby zasygnalizować, że go widzimy. Tracimy zapach, feromony, które wpływają na nasze samopoczucie i przywiązanie. Jak regulujemy innych (i jak regulują się członkowie grupy) online? Może to nawet wpłynąć na ko-terapeutów; Kiedyś współprowadziłem z kimś, kogo dobrze znałem, i kto wzrokiem mówił mi, kiedy mam być bardziej ostrożny, wiadomości tej nie mogłem przeczytać online!

Powinniśmy pamiętać, że jest jedna część naszego ciała lepiej widoczna w Internecie: twarz. Widzimy i identyfikujemy mimikę twarzy znacznie lepiej online niż osobiście, ponieważ widzimy ludzi z bliska. Jeśli ćwiczymy wrażliwość na mimikę twarzy, możemy uzyskać więcej informacji o członkach grupy przez ich twarze niż w naszym gabinecie. Ale oczywiście to nie wystarczy.

Powinniśmy także pamiętać, że wbrew powszechnemu przekonaniu ciało nie jest nieobecne w relacjach online. Wciąż wyczuwamy i czujemy nasze własne ciało, a członkowie grupy nadal wyczuwają swoje ciała. To czego brakuje to komunikacji między ciałami. Ogden i Goldstein (2020) sugerują, aby być bardziej aktywnym online, prosząc członków grupy o mówienie o swoich odczuciach z ciała i prosząc o poruszenie się w pokoju (dystansowanie się od ekranu lub zbliżenie się do niego) w zależności od zmieniających się okoliczności i potrzeb. Wykorzystując podejście sensomotoryczne, które koncentruje się na ciele i odczuciach, oferują wiele kreatywnych sposobów przezwyciężenia nieobecności ciała w interakcjach w terapii online. Jak już wspomniano, wymaga to bardziej aktywnego uczestnictwa i instrukcji udzielanych przez terapeutę grupowego. Musimy uznać, że gdy prowadzimy grupę internetową, zwykle musimy przyjąć bardziej aktywną postawę.

Kwestia bycia obecnym

Bysie obecnym zostało opisane jako jedna z najbardziej terapeutycznych właściwości, jakie terapeuta może zaoferować klientowi (Geller i Greenberg, 2002). Obecność terapeutyczna jest definiowana jako zaangażowanie całego siebie w pacjenta i bycie w pełni w tej chwili z nim i dla niego, z mniejszą koncentracją na sobie i celach. (Craig, 1986). Terapeutyczna obecność jest rozumiana jako stan pełnej responsywności, z chwili na chwilę, i głębokiego kontaktu relacyjnego. Polega ona raczej na byciu z pacjentem, a nie na robieniu czegoś z pacjentem. Z wielu powodów o wiele trudniej jest pozostać obecnym online. Jest zbyt wiele zakłóceń, a bariera ekranu może zmniejszyć i osłabić obecność terapeuty. Jednak podobnie jak niektórzy prezenterzy telewizyjni mogą „przechodzić„ przez ekran i przekazywać swoją obecność poprzez eter, terapeuci grupowi również mogą się tego nauczyć.

Jednym ze sposobów zwiększenia obecności jest większe korzystanie z siebie. Więcej samoodsłaniania się jest pomocne w tworzeniu obecności. Odpowiedni rodzaj ujawnienia się i przejrzystości dotyczy tu i teraz, a mianowicie naszych uczuć wobec członków grupy i grupy jako całości. Ponadto zwrócenie szczególnej uwagi na mimikę członków grupy może pomóc nam zidentyfikować niewyrażoną frustrację i niezadowolenie, szczególnie w odniesieniu do interwencji terapeuty grupowego. Branie odpowiedzialności za błędy i empatyczne porażki to kolejny sposób na zwiększenie obecności terapeuty grupowego.

Ignorowanie tła

Zaskakujące jest to, jak online ignorujemy wydarzenia, których nigdy nie zignorowalibyśmy w naszym gabinecie. Wyobraź sobie, że ktoś wchodzi do pokoju, w którym prowadzimy naszą grupę. Nikt z nas nie zignorowałby takiej ingerencji. Jednak gdyby ktoś przeszedł z tyłu jednego z członków grupy, gdy ten siedzi przed komputerem, nikt nie skomentuje tego, w tym terapeuta grupowy. To tak, jakby te szczegóły tła stały się dla nas przejrzyste. Konieczna jest szczególna uwaga i praktyka, aby nie ignorować tych wydarzeń.

Wniosek

Prowadzenie grup internetowych wymaga specjalnego szkolenia i superwizji. Tak jak nie wystarczy być dobrym terapeutą indywidualnym, aby zostać terapeutą grupowym, nie wystarczy być dobrym terapeutą grupowym, aby zostać terapeutą online. Na AGPA Connect 2020, która odbędzie się w marcu tego roku w Nowym Jorku, mam zamiar poprowadzić jednodniowy kurs z terapii online, teorii i praktyki terapii online: grupowej, indywidualnej, par i rodzin, gdzie poznamy najlepsze praktyki w tym podejściu. Kurs opiera się na teorii i praktyce terapii online (Weinberg i Rolnick, 2020), książce, którą współredagowałem z moim kolegą, dr Arnonem Rolnick, który dołączy do mnie, jako prowadzący ten kurs na AGPA Connect. Zapraszamy wszystkich do przyłączenia się.

References

Craig, P.E. (1986). Sanctuary and presence: An existential view of the therapist’s contribution. The Humanistic Psychologist, 14, 22–8.
Dunstan, D.A., & Tooth, S.M. (2012). Treatment via videoconferencing: A pilot study of delivery by clinical psychology trainees. The Australian Journal of Rural Health, 20, 88–94. Foulkes, S.H. (1964). Therapeutic group analysis. London: George Allen and Unwin. Geller, S.M., & Greenberg, L.S. (2012). Therapeutic presence: A mindful approach to effective therapy. APA publications.
Iacoboni, M. (2008). Mirroring People: The Science of Empathy and How We Connect with Others. New York: Picador.
Ogden, P. and Godstein, B. (2020). Sensorymotor Psychotherapy from a Distance. In
H. Weinberg & A. Rolnick (eds.) Theory and Practice of Online Therapy: Internet-delivered Interventions for Individuals, Families, Groups, and Organizations. pp: 47-65. New York: Routledge. Porges, S.W. (2011). The Polyvagal Theory: Neurophysiological Foundations of Emotions, Attachment, Communication, and Self-regulation. New York: W.W. Norton.
Russell, G.I. (2015). Screen relations: The limits of computer-mediated psychoanalysis and psychotherapy. London: Karnac Books.
Schore, A. N. (2003). Affect Dysregulation and Disorders of the Self, WW Norton & Company, New York
Siegel, D. (1999). The developing mind. New York, NY: Guilford Press.
Wallin, D.J. (2007) 'Attachment in Psychotherapy'. NY: The Guilford Press.
Weinberg, H. (2014). The paradox of internet groups: Alone in the presence of virtual others. London: Karnac Books.
Weinberg, H. & Rolnick A. (eds.) (2020) Theory and practice of online therapy: Internet- delivered interventions for individuals, families, groups, and organizations. New York: Routledge.


[1]AGPA: American Group Psychotherapy Association

[2]The Health Insurance Portability and Accountability Act: prawo, które chroni operowanie informacjami pacjentów w opiece zdrowotnej

© 2015 Instytut Analizy Grupowej. All Rights Reserved.
Opracowanie – Prekursor